اشعار روز عرفه

 
 
 
پهن شد سفره ي احسان، همه را بخشيدي
باز با لطف فراوان همه را بخشيدي
 
ابر وقتي كه ببارد همه جا مي بارد
رحمتت ريخت و يكسان همه را بخشيدي
 
گفته بودند به ما سخت نمي گيري تو...
همه ديديم چه آسان همه را بخشيدي
 
يك نفر توبه كند با همه خو مي گيري
يك نفر گشت پشيمان همه را بخشيدي
 
پس گنهكاري امروز مرا نيز ببخش
تو كه ايام قديم، آن همه را بخشيدي
 
حيف از ماه تو كه خرج گناهان بشود
تو همان نيمه ي شعبان همه را بخشيدي
 
داشت كارم گره مي خورد ولي تا گفتم:
" جان آقاي خراسان" همه را بخشيدي
 
بي سبب نيست شب جمعه شب رحمت شد
مادري گفت "حسين جان" را بخشيدي
 
علي اكبر لطيفيان
 
 
*****
 
 
چشم مرا پیاله ی خون جگر کنید
هر وقت تر نبود به اجبار تر کنید
 
من کمتر از گدای شب جمعه نیستم
خانه به خانه دست مرا در به در کنید
 
بدکاره ها به نیمه نگاهی عوض شدند
ما را فُضیل فرض کنید و نظر کنید
 
این تحبس الدّعا شدن از مرگ بدتر است
فکری برای این نفس بی اثر کنید
 
باید برای سوختنم چاره ای کنم
این روزه روزه نیست برایم سپر کنید
 
العفو گفتنم که به جایی نمی رسد
ذکر علی علیّ مرا بیشتر کنید
 
در می زنیم و هیچ کسی وا نمی کند
پس زودتر امام رضا را خبر کنید
 
علي اكبر لطيفيان
 
 
 
*****
 
نام ما را ننویسید، بخوانید فقط
سر این سفره گدا را بنشانید فقط
 
آمدم در بزنم، در نزنم می میرم
من اگر در زدم این بار نرانید فقط
 
میهمان منتظر دیدن صاحب خانه ست
چند لحظه بغل سفره بمانید فقط
 
کم کنید از سر من شرّ خودم را، یعنی
فقط از دست گناهم برهانید... فقط
 
حُرّم و چکمه سر شانه ام انداخته ام
مادرم را به عزایم ننشانید فقط
 
صبح محشر به جهنم ببریدم اما
پیش انظار گنهکار نخوانید فقط
 
پیش زهرا نگذارید خجالت بکشیم
گوشه ای دامن ما را بتکانید فقط
 
حقمان است ولی جان اباعبدالله
محضر فاطمه ما را نکشانید فقط
 
سمت آتش ببری یا نبری خود دانی
من دلم سوخته، گفتم که بدانید فقط
 
گر بنا نیست ببخشید، نبخشید اما
دست ما را به محرم برسانید فقط
 
علي اكبر لطيفيان
 
*****
چون ابر سیاهی شده ‌سنگین بار‌م
این گونه ز ‌شر‌مسار‌ی ا‌م مي‌بار‌م
 
جود و کر‌مت اميدوار‌م ‌کر‌د‌ه
ور ‌نه به چه رو‌ی ‌من به تو روی آر‌م
 
**
هر لحظه و دم به دم، ظَلَمتُ نَفسِی
من ماندم و بار غم، ظَلَمتُ نَفسِی
 
گفتی که اگر توبه شکستی بازآ
صد بار شکسته ام، ظَلَمتُ نَفسِی
 
**
بی توشه و زاد راه، ما لا اَبکِی
رویم ز گنه ‌سیاه، ما لا اَبکِی
 
در نامه ي ا‌عمال ‌من ‌سر‌گشته
یک ‌حُسن نمانده آه ما لا اَبکِی
 
**
من آمده ‌ا‌م ‌تو‌شه ‌ا‌ی ‌ا‌ز ‌آ‌هم ‌د‌ه
سوز ‌نفس و اشک ‌سحرگاهم ده
 
هر چند ‌تما‌م کرده ‌ا‌ی ‌نعمت را
یک بار دگر به کربلا راهم ده
 
یوسف رحیمی
 
*****
 
 ای نگار عرفاتی لک لبیک حسین
چشمه ی آب حیاتی لک لبیک حسین
 
خط پیشانی تو مظهر وجه الهی
بس که مستغرق ذاتی لک لبیک حسین
 
ز ازل بندگیم نوکری خانه ی توست
حقاً ارباب صفاتی لک لبیک حسین
 
بین طوفان گنه غرق شدم کاری کن
ای که کشتی نجاتی لک لبیک حسین
 
کاش سر تا به قدم گریه شوم آب شوم
تو قتیل العبراتی لک لبیک حسین
 
باز از قافله کرب و بلا جا ماندم
کن عطا برگ براتی لک لبیک حسین
 
قاسم نعمتی
 
*****
 
عرفه آمده از یار خبر نیست چرا؟
چقدر ناله زنم  آه ، کجایی آقا
 
رمضان که نشد و این عرفه هم نشد و
پس قرارا من و تو کی و کجا ای جانا
 
منتظرهات همه منتظر ماه حسین
انتظاری که گره خوده به این عاشورا
 
حاجیان در عرفات اند ولی من اینجا
بین این روضه ام و در حرم کرببلا
 
عرفه آمده یعنی که مهیا باشید
تا که همراه شوید با غم و اشک زهرا
 
سینه زن ها چقدر فرصتمان محدود است
پرچم و پیرهن آماده کنید بهر عزا
 
دوش دیدم که کسی در عرفاتم می گفت
هرکه دارد هوس کرببلا بسم الله
 
هرکه مجنون حسین است بگو برخیزد
هرکه دیدار خدا خواست بیاید با ما
یاسر مسافر
 
*****
 
لبیک که در دل عرفات است و منایم
      لبیک که از خویش نمودند جدایم
 
      لبیک که سر تا به قدم محو خدایم
      لبیک که امروز ندانم به کجایم
 
      پرواز کنان زین قفس جسم ضعیفم
      گه در جبل الرحمه و گه مسجد خیفم
*
      آن وادی سوزنده که دل راهسپارش
      پیداست دو صد باغ گل از هر سرخارش
 
      دارند همه رنگ خدائی زعبارش
      هر کس به زبانی شده همصحبت یارش
 
      قومی به مناجات و گروهی به دعایند
      از خویش سفر کرده در آغوش خدایند
*
      این جا عرفات است و یا روح من آن جاست
      هم شده آتشکده هم دیده دو دریاست
 
      پای جبل الرّحمه یکی زمزمه بر پاست
      این زمزمه فریاد دل یوسف زهراست
 
      این سوز حسین است که خود بحر نجات است
      می سوزد و مشغول دعای عرفات است
*
      دیشب چه شبی و چه مبارک سحری بود
      ما غافل و در وادی مشعر خبری بود
 
      در محفل حجاج صفای دگری بود
      اشک شب و حال خوش و سوز جگری بود
 
      هر سوخته دل تا به سحر تاب و تبی داشت
      اما نتوان گفت که مهدی چه شبی داشت
*
      ای مشعریان دوش به مشعر که رسیدید
      آیا اثر از گمشدهۀ شیعه ندیدید؟
 
      آیاد دل شب نالۀ مهدی نشنیدید
      آیا زگلستان رخش لاله نچیدید؟
 
      آن گمشده مه تا به سحر شمع شما بود
      دیشب پسر فاطمه در جمع شما بود
*
      امروز به هر خیمه بگردید و بجوئید
      گرد گنه از آینۀ دیده بشوئید
 
      در داخل هر خیمه بگردید و بجوئید
      یابن الحسن از سوز دل خسته بگوئید
 
      شاید به منی چهرۀ دلدار ببینید
      از یار بخواهید رخ یار ببینید
*
      امروز که حجاج به صحرای منایند
      از خویش جدایند و در آغوش خدایند
 
      لب بسته سراپا همه سرگرم دعایند
      در ذکر خدا با نفس روح فزایند
 
      کردند پر از زمزمه و ناله منی را
      یک قافله بگرفته ره کرب و بلا را
 
 سازگار
 
*****
 
      کیست از این بی نوا بیچاره تر
      کیست در کویت ز من آواره تر
 
      کیست در آوارگی صاحب مکان
      هر کجا باشم کنار لا مکان
 
      کیست این درمانده را گردد مجیب
      غیر تو ای بهترین یار و حبیب
 
      من بذکر نامت عادت کرده ام
      مستی از جام سعادت کرده ام
 
      وای اگر رویت بگردانی ز من
      مستیِ کویت بگردانی ز من
 
      من بدرگاه تو رو آورده ام
      دیده ای در جستجو آورده ام
 
      هرکه از درگاه خود می رانَدَم
      نازنین ارباب من می خوانَدَم
 
      من غبار کاروان را دیده ام
      سوز زنگ قافله بشنیده ام
 
      من هم آخر کربلایی می شوم
      با دعایی نینوایی می شوم
 
      با حسین و زینب و عباس او
      می شوم همراه باغ یاس او
 
      بر دعای اصغرش دل بسته ام
      بر سه ساله دخترش دل بسته ام
 
      با علی اکبر من و هم عهدی ام
      تا ابد پای رکاب مهدی ام
 
      خرّم آنروزی که عبدت می شوم
      با سر و جان خرج عهدت می شوم
 
       محمود ژولیده
 
*****
 
 
      کیست تا کشتی جان را ببرد سوی نجات
      دست ما را برساند به دعای عرفات
 
      موسی من تو به دنبال کدامین خضری؟
      گوشه ی چشم تو ابری ست پر از آب حیات
 
      خوش به حال شهدایی که نمردند هنوز
      که دلی دارند بشکسته تر از پیرهرات
 
      دردشان دردی ست از درد ابوالفضل علی
      تشنه لب با تن پر زخم لب شط فرات
 
      نیست جز از جگر خونی شان این همه گل
      نیست جز از نفس زخمی شان این برکات
 
      یا حسین ابن علی عشق، دعای عرفه ست
      عشق آن عشق که بیرون بردم ازظلمات
 
      پشت بر کعبه نکردی که چنان ابراهیم
      به منا با سر رفتی پی رمی جمرات
 
      به منا رفتی و قنداقه ی توحید به دست
      تا بری باشی از ملعبه ی لات و منات
 
      تو همه اصل و اصولی تو همه فرع و فروع
      تو همه حج و جهادی تو همه صوم وصلات
 
      ظاهر و باطن تو نیست بجز جلوه حق
      که هم آیین صفاتی و هم آیینه ی ذات
 
      مرحبا آجرک الله بزرگا مردا
      نیست در دست تو جز نسخه ی حاجات و برات
 
      شعر ناقابل من چیست که نذر تو شود
      جان ناقابل من چیست که گویم به فدات
 
      تو کدامین غزلی عطر کدامین ازلی؟
      از تو گفتن نتوانند چرا این کلمات؟
 
      جبل الرحمه همین جاست همین جا که تویی
      پای این سفره که نور است و سلام و صلوات
 
علیرضا قزوه
 
*****
 
      ظهر زیبای وقوفه یه وقوف آفتابی
      یه وقوف عاشقونه زیر آسمون آبی
 
      عرفات چشش به راهه تا وقوفتو ببینه
      تا که یک لحظه کنار صاحب خودش بشینه
 
      ظهر زیبای وقوفه کاش منم وقف شما شم
      تا یه صبح عید قربون نذر آقای منا شم
 
      من نشستم اینجا مثل یه گدای سرراهی
      بین این همه سفید پوش با لباس روسیاهی
 
      میگن امروز عرفاته گدایی فعل حرومه
      آخه بخشیدن تو این روز از قدیم رسم و رسومه
 
      بزار یک کم خودمونی درد دل کنم دوباره
      بزار تو شبای تارم بریزم یه کم ستاره
 
      گناهام بسکه زیاده کی میتونه بشماره؟
      چاره ای برام بساز تا هی بهم نگن بیچاره!
 
      خاک عالم تو سر من که بیچاره ی گناهم
      جوونیم هزینه شد، رفت، تو اجاره ی گناهم
 
      کمک کن که دوباره سر سجاده بشینم
      تا زیر این آسمونا یک کم افتاده بشینم
 
      دست بکش به روی چشمام هوس نگاتو کردم
      یه پر و بالی بده که دوباره هواتو کردم
 
      دستمو بگیر بلند شم قصد کربلاتو کردم
      هوس بارون گریه توی روضه هاتو کردم
 
      اجازه می دید که قبل از اینکه ما دعا بخونیم
      یک کمی از عرفات کربلایی ها بخونیم
 
     رحمان نوازنی
 
*****
ز سرشک دیده خاکِ عرفات را بشویم
به منا و یا به مشعر به کجا تو را بجویم؟
تو اگر به من‌کنی پشت، چه ‌کسی به من ‌کند رو؟
من اگر به تو نگویم به که درد خود بگویم؟
اگرم ز در برانی دگر آبرو ندارم
به خدا نمی‌گذاری که بریزد آبرویم
به گناه بی‌شمارم، ز تو سخت شرمسارم
خجلم از این که حتی نمی‌آوری به رویم
من اگر تو را ندیدم تو به من گشای چشمی
چه شود به یک نگاهت بدهند شستشویم؟
تو کنار من نشستی و من از تو دور ماندم
قدمت به روی چشمم قدمی بیا به سویم
من اگر سیاه رویم تو تمام چشم لطفی
به سیاهی‌ام نبینی که سفید گشته مویم
ز هوا پرم درونم چو درون طبل خالی است
تو بیا و اکتفا کن ز کرم به های و هویم
تو به من تبسمی کن تو ز من بپرس حالی
که تمام عرض حالم شده عقده در گلویم
نگهی به «میثمت» کن که بوَد چو جام خالی
چه شود اگر بریزی تو شراب در سبویم
 
 سازگار
 
*****
 
تنگ غروب عرفه غم تو دلم پا می گیره
دلم هوایی می شه و بونۀ آقا می گیره
این روزایی که دم به دم غریبی رو حس می کنم
با گریه یاد غربت عزیز نرگس می کنم
تا که بیای تو از سفر تا که ببینی حالمو
نذر نگاهت می کنم این اشکای زلالمو
میون طوفان غمت شکسته بال و پر من
کاشکی بیای پا بذاری به روی چشم تر من
کوچه رو صبح جمعه ها هم نفس بوی گلاب
با مژه جارو می زنیم با اشکامون می پاشیم آب
کاشکی بیای و سوغاتی برام بیاری بوی سیب
یا که یه مهر و تسبیح از تربت ارباب غریب
کاشکی بیای برامون از تشنگی و آب بخونی
بیای رو منبر بشینی روضۀ ارباب بخونی
مسلمیه دم بگیری با گریه و شور و نوا
بیای و با هم بخونیم "حسین من کوفه نیا"
کوفه نیا که اینجاها قحطی آبه به خدا
حرمله چشم انتظار طفل ربابه به خدا
اینجا تموم مردمش تشنۀ خون لاله اند
با کعب نی منتظر رقیۀ سه ساله اند
همه با فکر انتقام روز می کنن شباشونو
نعلای تازه می زنن تموم مرکباشونو
رو خاک گرم کربلا سه روز می مونه پیکرت
خورشید نیزه ها می شه اینجا سر مطهرت
 
یوسف رحیمی
 
*****
 
عـرفـه آمــده و بـاز صـدایم کردی
 
میهمـان حـرم  جود وسخـایم کردی
 
فرصت دیگری آمـد که مـرا عفوکنی
تا ببخشی گنهـم را تو صدایم کردی
 
دل ما را بسوی خویش کشیدی یارب
بـاز از پنجـه این نفس  رهایم کردی
 
تا نیارم به سوی هیچ کسی روی نیـاز
بـر در رحمت و امیـد گــدایم کردی
 
کرمت هیچ مرا فـرصت گفتـار نـداد
هرچه می خواستم ای دوست  عطایم کردی
 
حـالم ازحال دعـای عـرفه بخشیدی
بـا چنین حـال تو راهی منـایم کردی
 
گفتی اوّل نظرت هست به زوارحسین
عـاشق و شیفتــه کـرببـلایم کردی
 
چـون سبکبـال شـدم تا حرم  کرببلا
همـره و  همسفـر پیک  صبایم کردی
 
کـربـلا گفتم و فریاد زجانم  برخاست
شکـرلله کـه چنین غرق  نوایم کردی
 
همره زمـزم اشکی که مرا بخشیـدی
حاجی کعبــه ایمــان و  وفایم کردی
 
چون«وفائی»تو مراعشق و سعادت دادی
تا که مشغـول مناجات و دعایم کردی
 
سیدهاشم وفایی
 
*****
چون خدا طالب گدا شد باز
 در رحمت به روی ما شد باز
بنده، شرمنده ی خدا شد باز
او خریدار اشک ما شد باز
 
خبر آمد گناه می بخشم
کوه عصیان به کاه می بخشم
 
روز الطاف کبریا عرفه
مژده بخشش و عطا عرفه
روز مهمانی خدا عرفه
السلام علیک یا عرفه
 
من از ماه تو به جا ماندم
بنده ای دور از خدا ماندم
 
به سرم آمده بلا چه کنم
گشته ام سخت مبتلا چه کنم
به خودم کرده ام جفا چه کنم
نپذیری اگر مرا چه کنم
 
هیچ کس همچو من نمی خواهد
عبد توبه شکن نمی خواهد
 
من زمین خورده ام مرا نزنید
عبد افسرده ام مرا نزنید
در گنه مرده ام مرا نزنید
پی به خود برده ام مرا نزنید
 
تو ببین عذر اشتباه مرا
به رویم نزن گناه مرا
 
نشود تا که بنده ات رسوا
خوب و بد را ز هم مساز جدا
درهم اینبار هم بخر ما را
تو و رد کردن گدا هیهات
 
ورنه من از خجالت آب شوم
مپسند پیش کس خراب شوم
 
گر ندارم بها، نگهدارم
گوشه این سرا نگهدارم
تو بیا از خطا نگهدارم
تا رَوَم کربلا نگهدارم
 
جبل الرحمة کوه عشق و صفا
عرفات از حضور تو زیبا
 
کاروانی که لاله ها دارد
ای خدا عزم کربلا دارد
کوفه در سر چه نقشه ها دارد
شهر مکر است و ماجرا دارد…
 
حسن علیپور
 
*****
 
 
چه خوب شد عرفه دلبرم صدايــم کرد
خدا به خاطر ارباب اين عطايـــم کرد
 
به دامن جبل الرحمه پا به پاي حبيـب
به آستان رفيع دعا رهايـــــــم کرد
 
چه فرصتي که به همراه کاروان حسين
مسافر سفر دشت نينوايــــــــم کرد
 
زسعي مروه و سعي صفا عــــبورم داد
به طواف حج حقيقي دل آشنايـم کرد
 
چه منتي که در اين روز معرفت،اربـاب
به خوان نعمت العفو خود گدايــم کرد
 
مني که هيچ نبودم به شي مذکــوري
به حب فاطمه شايسته ثنايم کـــــرد
 
به افتخار علي ره به بام هــــــم داد
که هم نشين تمام فرشته هايــم کرد
 
ز گريه حوله احرام دلبرم خيس اسـت
صداي ناله ارباب مبتلايم کـــــــرد
 
همه به حال دعاي حسين مي گـريند
نواي يارب زينب پر از نوايــــم کرد
 
به ديده اشک مناجات کئکان زيباست
زگاهواره خود کودکي ندايم کــــــرد
 
علي اکبر و طعم فراز هاي دعـــــــا
به شيوه هاي دعا خواندن آشنايم کرد
 
به اشک چشم علمدار کاروان سوگــند
حسين بود که دلداده خدايم کـــــرد
 
همان حسين که با جلوه کرامت خــود
کرم نمود و صدا سوي خيمه هايم کرد
 
بدون اذن خودش کربلا نمي آيـــــم
ز درد با که بگويم که کربلايم کـــرد
 
خوشم از آنکه بگويم به دوستان شهيد
حسين عاقبت از عشق خود فنايم کرد
 
محمود ژولیده
 
*****
 
اي مني اي آفتاب نور عشق 
 اي مني اي گام گامت طور عشق
 
اي مني اي محفل قرب خدا       
اي زمن كرده منيت را جدا
 
ساكنانت ساكن قرب خدا     
عاشقانت عاشق روي حقند
 
در كجاي دامنت اي خاك پاك    
مصطفي صورت نهاده روي خاك
 
مي رسد بر گوش ،‌از اين سرزمين      
بانك لبيك اميرالمؤمنين
 
خاك اه دل ، تو صحرا بوده اي      
شاهد العفو زهرا بوده اي
 
در كدامين خيمه ، اي صحراي راز      
با خدا كرده حسين راز و نياز؟
 
اي كشيده در تو با امر جليل      
كارد بر حلق پسر دست خليل
 
دامن خشكت به از باغ گليست     
خرم از اشك حسين ابن عليست
 
در كجاي دامنت از هر دو عين       
بوده جاري در دعا اشك حسين؟
 
كعبه جان قبله دل ها كجاست        
خيمه گاه يوسف زهرا كجاست
 
خاك تو باعطر جان آميخته       
بس كه در آن اشك زهرا ريخته
 
دوست دارم رو در آن صحرا كنم     
جستجوي يوسف زهرا كنم
 
ياد رويش رو به مسلخ آورم    
تا چو قرباني جدا گردد سرم
 
او نهد پا بر سر بريده ام      
بر تن در خاك و خون غلطيده ام
 
اوست صحراي بلا قربانگهش      
بلكه هفتاد و دو قربان همرهش
 
او به جاي موي سر ، سر مي دهد         
قاسم و عباس و اكبر مي دهد
 
حج او داغ جوانان ديدن است      
دور نعش اكبرش گرديدن است
 
مسلخ او خاك گرم كربلاست     
موقف او زير سم اسب هاست
 
سعي حج او صفا لا خنجر است     
مروه اش قبر علي اصغر است
 
كعبه اش خون ، زمزمش اشك شب است     
در قفايش ناله هاي زينب است
 
او رود حجي كه قربانش كنند         
دريم خون سنگ بارانش كنند
 
سجده اش از صدر زين افتادن است        
بوسه از حنجر به خنجر دادن است
 
تا كند در موج خون با حق صفا          
سردهد بر دوست اما از قفا
 
*****
 
من زمین خورده ام مرا نزنید
عبد افسرده ام مرا نزنید
در گنه مرده ام مرا نزنید
پی به خود برده ام مرا نزنید
 
تو ببین عذر اشتباه مرا 
به رویم نزن گناه مرا
 
نشود تا که بنده ات رسوا
خوب و بد را ز هم مساز جدا
درهم اینبار هم بخر ما را
تو و رد کردن گدا هیهات
 
ورنه من از خجالت آب شوم
مپسند پیش کس خراب شوم
 
گر ندارم بها، نگهدارم
گوشه این سرا نگهدارم
تو بیا از خطا نگهدارم
تا رَوَم کربلا نگهدارم
 
جبل الرحمة کوه عشق و صفا
عرفات از حضور تو زیبا
 
کاروانی که لاله ها دارد
ای خدا عزم کربلا دارد
کوفه در سر چه نقشه ها دارد
شهر مکر است و ماجرا دارد…
 
*****
امروز به کوی تو گرفتار زیاد است
مثل من شرمنده گنهکار زیاد است
 
اما کرم توست که بسیار زیاد است
بخشندگی ات حضرت ستار زیاد است
 
 در کوی وفا شاه و گدا فرق ندارند
وقت کرم تو فقرا فرق ندارند
 
خواندی تو دگر بار به کویت همگان را
هرکس که به سرمایه ی خود دیده زیان را
 
یا داده ز کف فرصت ماه رمضان را
با خویش بیارد دل و جان نگران را
 
گفتی که گناه دل پر آه ببخشی
امروز به اندازه ی یک ماه ببخشی
 
بعد از رمضان رشته ی خود با تو بریدم
من هرچه کشیدم فقط از خویش کشیدم
 
روز عرفه آمد و شد تازه امیدم
آغوش گشودی که به سوی تو دویدم
 
من آمده ام باز توانم بده امروز
اصلا تو بیا راه نشانم بده امروز
 
آفت زده بر حاصل من بار ندارد 
این بار به غیر از تو خریدار ندارد
 
این بنده خودش آمده پس جار ندارد 
اصلا زمین خورده که آزار ندارد
 
بر آنکه زمین خورده جفا را نپسندند
رفتم همه جا جز تو گدا را نپسندند
 
حالا که من افتاده ام از نام و نشان ها
حالا که نشستم ز فراغت به فغان ها
 
مگذار بیفتد سخنم روی زبان ها
مگذار شود فاش ز من راز نهان ها
 
من آبرویم در خطر افتاده نظر کن
حالا که گدا پشت در افتاده نظر کن
 
هر چند ندیدم ز دعایم اثراتی
نه حال بکا دارم و نه حال صلاتی
 
من را برسانید به یار عرفاتی
جز عشق حسین نیست مرا راه نجاتی
 
شرمنده کند باز مرا از کرم خود
ما را به سلامی ببرد در حرم خود
 
این قدر مگو از لب و دندان دُر افشان
این قدر مده شرح ز گیسوی پریشان
 
خواهر شده از لحن دعای تو هراسان
برگرد مدینه مرو کوفه حسین جان
 
ترسم که کسی بشکند آئینه ات آقا
یا آنکه نشیند به روی سینه ات آقا
 
گفتم عرفه فرصت دیدار مهیاست 
هر ساعت این روز خبر دار ز آقاست
 
خوش آنکه دلش هم نفس یوسف زهراست
اما همه ی عشق فقط روضه ی سقاست
 
در روضه ی او عطر گل یاس بیاید
خود گفته که در روضه ی عباس بیاید
 
*****
 

صفحه اصلی

گالری

چهارده معصوم (ع)

دیگر مناسبت ها

احادیث

اخبار هیئت

آموزش

متفرقه

دانلود

تماس با ما

عضویت / ورود